Falen

Iedereen doet het wel een keer. Falen. Alleen op twitter zeggen we dat niet. Want op twitter kan ons falen zo maar eens een #fail worden. Waar falen nog geaccepteerd is, is een #fail onacceptabel.

Het overkwam me. Het gebeurde me. Allemaal onzin. Ik faalde en niemand anders. Eigen schuld dikke bult. Mea Culpa enzo.  De uiteindelijke vraag is wat je met falen doet. Laat je het je leven bepalen? Of denk je jammer maar helaas.  'Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven'

Ik ben dol op clichés. Ze zijn waar.

Help! mijn vrouw heeft wratjes

Gisteren bleef ik weer eens blijven hangen bij het programma 'Help mijn man is klusser'. En na de uitzending dacht ik: 'De dames en heren van de SGP zitten hier vast likkebaardend, handenwrijvend en schaterlachend naar te kijken. Als een commerciële omroep je gedachtegoed dat vrouwen eigenlijk niets kunnen, prime time uitzend, dan doe je het toch niet slecht.

Klussen is, zo blijkt uit het programma, een mannending. Zijn recht. Zijn verantwoordelijkheid, niet de hare. Klussen is het mannelijke equivalent van het aanrecht. Hij is altijd verantwoordelijk voor de gigantische puinhoop die je in het programma voorbij ziet komen. De presentator, een mengeling tussen een overijverige biechtvader en Sinterklaas, vraagt de klusser tussen neus en lippen door of hij nou een vent is. Waar zijn verantwoordelijkheidsgevoel is. Hoe hij dit zijn gezin toch kan aandoen. En de aller aller belangrijkste vraag, wanneer gaat hij zijn arme vrouw eindelijk eens gelukkig maken?
Ik kijk het aan met innig medelijden. Die man is niet alleen verantwoordelijk voor de klussen in huis. Hij wordt terloops ook nog eens hoogstpersoonlijk verantwoordelijk gemaakt voor het geluk van mevrouw.

Het desbetreffende 'hulpeloze' vrouwtje kijkt veilig weggeborgen in een hotelkamer mee en knikt tevreden. Zo is het maar net. Hoe heeft hij haar dit kunnen aandoen? En ondertussen weent ze bittere tranen omdat haar muren na al die jaren nog steeds niet behangen zijn. Er overal troep ligt. De deurposten nog altijd op een lik verf wachten.

En ik? Ik wacht tevergeefs op die ene vraag aan de lady of the manor: Joh, heb je wratjes of zo?

Sparen maar dan anders

De zegeltjes van AH zijn een stuk safer

Ik ben niet zo’n spaarzaam type. Dat wil zeggen, ik ga niet iedere maand naar de bank om een bedrag op een spaarrekening te storten. Als ik aan het eind van mijn maand nog wat op een van mijn rekeningen heb staan, dan laat ik het lekker staan. Als het de volgende maand er nog staat, prima. Wat ik wel doe, is extra geld storten op bijvoorbeeld de rekening waar ik de hypotheek van betaal. Aan vooraftrek doe ik niet. Ook een vorm van sparen zullen we maar zeggen.
Toen ik nog vlakbij een AH woonde en daar mijn boodschappen deed, kocht ik altijd van die zegeltjes. Die boekjes waren met twee opgroeiende kinderen al snel vol. Ik bewaarde ze dan altijd voor ‘je weet maar nooit’. En in die tijd zijn ze me zeer regelmatig van pas gekomen als ik maand overhad aan het einde van mijn geld. Beleggen zegt me niets en ik heb er in mijn naaste omgeving te veel ellende van gezien om er lol in te hebben.

Mijn hele portemonnee zit vol met verschillende elektronische spaarkaarten. Van de BIJcard tot de winkel-waar-ik-mijn-kleding-koop-kaart. Afrekenen wordt op deze manier geen pretje. Ik moet mijn hele portemonnee uitmesten om de juiste kaart tevoorschijn te toveren. De rij achter mij wordt allengs langer. En mijn verhitte hoofd (ik haat kleding passen namelijk) word steeds roder. Maar heel soms is het al het gedoe waard. Dan sta je ergens en haal je weer al die toeren uit en dan zegt zo’n winkelmevrouw, wilt u met uw punten betalen? En dan loop je weg zonder je pin te gebruiken. Dat voelt iedere keer weer alsof je een onverwacht cadeautje krijgt. Ja, ja, ja. Natuurlijk weet ik wel dat ik het uiteindelijk zelf betaal en dat geen ondernemer zo gek is om mij iets gratis te geven. Ondanks dat ik dit weet, maakt iets dat ik eigenlijk wilde kopen en dan gratis krijg, me altijd weer blij.
Ik spaar dus eigenlijk wel. Alleen *anders*. En sinds het vallen van de banken vind ik dat eigenlijk zeer slim van mezelf.

Bemoeizuchtige heksen

Ik was gisteren aan het zappen en bleef even hangen bij de aankondiging van een nieuw programma 'Wie trouwt mijn zoon' heet het. Vrouwen die hun nog thuiswonende zonen, in plaats van hen met een liefhebbende trap onder hun kont het huis uit te gooien, opgeven voor een tv programma om ze aan de vrouw te krijgen. De zelfstandigheid die het op jezelf wonen die jongens oplevert is aan de bemoeizuchtige heks niet besteed. Hij moet direct onder haar vleugels vandaan, veilig onder de vleugels van een andere vrouw. Netjes vanuit huis getrouwd. Het arme kind maakt alleen kans als ze lijkt op moederlief. De man gaat van de ene bemoeizuchtige heks naar de andere bemoeizuchtige heks.

Dat er aan die mannen (want als iemand in de dertig is spreek je niet meer over jongens) ergens een flinke steek los zit lijkt me evident. Ik ben nog geen man, gezond van lijf, leden en geest, tegen gekomen die het van zijn moeder laat afhangen welke partner hij kiest. Maar ze bestaan blijkbaar.
Persoonlijk zou ik zo'n man nog niet met een tang willen aanraken of er dood naast gevonden willen worden. Maar ik verwacht - helaas - dat de dames in de rij staan. Of dat voor de desbetreffende heren is, of voor hun 15 minuten eeuwige roem? Ik denk het laatste. Lijkt mij een goede basis voor een stabiele en liefdevolle relatie.

De vrouwen die hun zonen opgegeven hebben daar kan ik kort over zijn. Het zijn vrouwen bij wie de bedrading in de bovenkamer niet helemaal in orde is. Waar bemoeien ze zich mee? Hoe halen ze het in hun hoofd om zich te mengen in de partner keuze van hun kind? Dat er sprake is van een ongezonde binding met hun zonen ziet iedereen met een beetje gezond verstand in het hoofd. En dat allemaal onder het mom dat ze zoveel van hun zonen houden. Liefde als excuus voor een verstikkende en ongezonde deken.

En toch gaan honderdduizenden mensen een aantal weken kijken hoe vrouwen andere vrouwen keuren en afkeuren. Tenslotte vinden ze diep van binnen dat geen vrouw goed genoeg is voor hun prinsje.  Ze hebben, zo hoorde ik gisteren, een dikke vinger in de dating pap.

En televisie makend Nederland bedenkt het en verkoopt het onder het adagium: 'Miljarden vliegen kunnen het niet fout hebben. Dus eet stront'.

Murw geslagen

Soms zie je ze lopen. De murw geslagen mens. Het is niet chique om er over te spreken. Ze zijn de verliezers, de losers, de verlorenen. Ze hebben geen werk meer. Of geen geld. Of geen van beiden. Ze doen hun best. Of ze doen het naar beste kunnen. Als ze nog kunnen. Kunnen ze dat niet meer dan leggen ze het moede hoofd in hun schoot en geven het op.

'Losers roept de buitenwereld.' 'Of ga werken.' Tenslotte is er werk genoeg. Toch? De vijfenvijftig plusser hoort het en kijkt er naar. En hij of zij denkt er het zijne van. Alle trucs zijn opgebruikt. Elk netwerk aangeboord. Elke gunst geïnd. Ik krab jouw rug... verrek de mijne jukt nog steeds.

Vanavond sprak ik zo'n murw geslagen mens en ik zag en hoorde zijn strijd. En iedereen die roept dat het een kwestie van eigen schuld dikke bult is. Daar ben ik zo langzamerhand helemaal klaar mee. Leef eerst het leven van de murw geslagene eens, dan praten we daarna verder.


http://www.youtube.com/watch?v=AdKjEHfHINQ&feature=player_embedded

Hoezo de weg kwijt

NIET IN MIJN ACHTERTUIN

Ik las op twitter dit bericht http://www.at5.nl/artikelen/57947/optocht-met-sirenes-gaat-dit-jaar-niet-door en toen moest ik denken aan een post die ik ooit geschreven heb een aantal jaren geleden. Ik dacht toen dat het niet erger kon. Ik had ongelijk. Het kan erger en niet een beetje ook!

We zijn in Nederland de weg kwijt en niet zo’n klein beetje ook. We willen ons ding doen en daar niet bij gestoord worden. Niet door ouderen, niet door kinderen. En stoort één van beide bevolkingsgroepen ons toch bij wat het dan ook voor belangrijks is wat we aan het doen zijn, dan pakken we de megafoon gaan op ons balkon staan en maken drie- en vierjarige kinderen uit voor alles wat lelijk is, omdat ze “Jan Huijgen in een ton” aan het zingen zijn. Als dat niet werkt, gooien we etensresten, eieren, scheermessen of huisvuil naar die wurmen toe.

Hoezo, vreemd gedrag? Ze storen ons in ons ding? Dat dit gedrag niet werkt zou de medemens die dit gedrag vertoont, als ze een beetje nadenken, moeten weten. Het kinderdagverblijf, de peuterspeelzaal of hangplek voor ouderen verdwijnt uiteindelijk toch niet.
De crêche waar dit verhaal over gaat ligt niet in één van de ‘krachtwijken’, maar ligt gewoon tussen de Overtoom en de Vondelparkbuurt in Amsterdam.
Een hoogleraar Cultuursociologie aan de Erasmus universiteit in Rotterdam laat desgevraagd weten dat er een groep hoogopgeleide Nederlanders is die niets meer kan velen. Zij willen “hun eigen ding” doen en daar niet bij gestoord worden door de rest van de maatschappij. Stoort de maatschappij wél, dan gaan ze totaal en helemaal uit hun dak. Scheld- en vloekpartijen of fysiek geweld worden niet geschuwd. “Hun eigen ding” is dusdanig belangrijk dat niets en niemand dat mag verstoren. Oh..en natuurlijk is het feit dát ze überhaupt gestoord worden uiteindelijk de schuld van de overheid. Die moet ingrijpen, regels aanpassen, de wet veranderen of iets anders verzinnen zodat “het eigen ding” uiteindelijk toch gedaan kan worden. Ze aanspreken op hun eigen gedrag is niet mogelijk. Zij doen immers alleen hun eigen ding. We leven in dit land met een groep hoogopgeleide maar intrinsiek ontevreden Nederlanders die hun ding willen doen. Of anderen daar last van hebben doet niet ter zake. Wat ze daar voor moeten doen, doet ook niet ter zake. Hoezo zijn zij de weg kwijt? Ze willen alleen “hun eigen ding” doen.

Liefhebbend geloof

Ook in de hemel wordt er bitter gehuild bij zoveel onbenul

Ooit schreef ik deze tekst en die is nog net zo actueel als toen.



In Brazilië is een tijdje geleden een negenjarig meisje verkracht. Dit feit alleen al is gruwelijk. Negen jaar! Het meisje is vermoedelijk jarenlang misbruikt door haar stiefvader. Dat is helaas niet opmerkelijk. Opmerkelijk is wel, gezien de leeftijd van het meisje, dat het misbruik niet zonder gevolgen bleef. 
Toen zij wegens buikkrampen een arts zag, bleek dat zij zwanger was van een tweeling. De arts(en) waren van mening dat de baarmoeder van het meisje gezien haar leeftijd een gewone zwangerschap al niet aan zou kunnen, laat staan de zwangerschap van een tweeling. In overleg werd besloten tot het plegen van een abortus. In Brazilië een legale ingreep als het leven van de moeder in gevaar is of bij een verkrachting. Aan beide voorwaarden werd in deze zaak voldaan.


De abortus werd woensdag 4 maart (2009) uitgevoerd. Op 6 maart liet aartsbisschop Jose Cardoso Sobrinho weten dat hij van mening is dat 'de wetten van God, boven de wetten van mensen staan' en besloot om een ieder die aan de abortus had meegewerkt te excommuniceren. De artsen en de moeder van het meisje…allemaal opzouten uit de ‘heilige moederkerk’ en in de hemel zijn ze volgens de aartbisschop al helemaal niet welkom.

Nog zo’n prachtig voorbeeld van paapse mensenliefde is de excommunicatie van de vader van Eluana Englaro. De Italiaanse vrouw lag al 17 jaar in coma na een auto-ongeluk. Op een humane manier sterven bleek niet mogelijk. Ze moest omkomen van honger en dorst. Ook haar vader zal volgens de Paus geen toegang tot de hemel krijgen. Natuurlijk bemoeide de politiek zich ermee. Berlusconi wilde een noodwet er doorheen jassen, zodat de vrouw weer te eten en te drinken zou krijgen. Dat hij daarmee zijn macht over de zittende president zou vergroten was alleen maar mooi meegenomen.

Kerk en staat moeten wat mij betreft met onmiddellijke ingang écht van elkaar gescheiden worden. In Nederland zeggen we dat er een scheiding van Kerk en Staat is, terwijl ieder weldenkend mens weet dat dit onzin is. De subsidie van clubs die enig geloof in hun gedachtegoed uitdragen mag, nee moet, vanaf vandaag gestopt worden. Een geloof heeft niets te maken met mijn lichamelijk integriteit en moet zich van een oordeel onthouden over hoe ik wil leven of zou willen sterven.

Nog niet zo lang geleden kwam meneer Pastoor na iedere geboorte aan de deur om te vragen of er al weer een nieuw kind voor ‘God’ op stapel stond. En de dominee verbood inenten tegen polio omdat alles ‘de wil van God’ is. En ik ben bang dat we, stukje bij beetje, terug gaan naar die tijd. 

Sharia of het kerkelijk recht, het is één pot nat en hoort niet thuis in de politiek. Eerlijk gezegd vraag ik me zelfs af of het wel thuis hoort in het publieke debat. Draconisch? Ja zeker! Ongeveer net zo draconisch als een moeder, die haar negenjarig kind tegen sterven behoedt, de toegang tot iets waar zij in gelooft ontzeggen.

Stoor ik?

Mijn telefoon gaat en ik neem op: "Met Annette Teeuwen,  goedemorgen je spreekt met ..... stoor ik?"

Negen van de tien telefoongesprekken die ik voer beginnen met die vraag.  Mijn standaard antwoord is, nee hoor je stoort niet. Standaard vraag, standaard antwoord.

Had je me die vraag drie jaar geleden gesteld, dan had je hetzelfde antwoord gekregen alleen dan loog ik of het gedrukt stond. Want ik nam mijn telefoon namelijk altijd op. Altijd? Ja, altijd tenzij ik in gesprek was en dan belde ik na het einde van het gesprek terug. 's avonds of in het weekend, op verjaardagen, vakantie of op feesten, ik beantwoorde elke oproep. Ik heb op de meest bizarre plekken mensen te woord gestaan en ben dan ook beslist geen voorstander van de beeld telefoon.

Mijn telefoon en ik waren onafscheidelijk tot groot verdriet van familie en vrienden. Mijn telefoon ging mee in bad, naar bed, naar de sportschool, de sauna, op wandelingen. En altijd als je (zakelijk) belde nam ik de telefoon op. De kans dat je me stoorde was vele malen groter dan de kans dat je me niet stoorde maar dat hoorde er nu eenmaal bij.  Belde je me om 12 uur 's nachts dan vroeg ik wat ik voor je kon doen.
Ik hanteerde wel een rangorde. Nummers die begonnen met 035 hadden prioriteit boven nummers die begonnen met 020 (sorry mensen van BNR) 06-nummers die ik eerder had opgeslagen boven nummers die mijn telefoon niet herkende en onderaan de lijst bungelde de zogenaamde 'privé oproepen'.  24/7 bereikbaarheid, been there done that and loved it.

En toen ging ik ander werk doen. Ik hoefde niet meer 24/7 bereikbaar te zijn.  Dat was wennen. Met de tijd ontstond het besef dat een mobiele telefoon niet altijd opgenomen hoeft te worden. Want als ik er aan terug denk hadden 75% van die zogenaamde 'kan niet wachten' telefoongesprekken best kunnen wachten. Op een wat christelijker tijdstip bijvoorbeeld of tot een maandagochtend.

Door dit besef heb ik de regie terug en neem ik alleen nog de telefoon op als je me inderdaad niet stoort. En anders? 'Spreek je bericht in na de piep, dan bel ik je terug'

Moment

Er komt een moment dat het besef doordringt, ze staan op eigen benen, ze zijn groot, ze zijn klaar. Nou ja, klaar ben je natuurlijk nooit, maar klaar in de zin dat je er als ouders weinig meer aan kunt doen. Dat ze opgedroogd zijn. Af qua opvoeding. En als je mazzel hebt kijk je er naar en denk je... wauw... dat is goed gelukt. Een jongeman van 23 op zijn eigen plek in de stad. Zijn eigen hut, zijn eigen nest. Die de tafel dekt en je en passant vertelt dat hij iedere avond, ook al eet hij alleen, de tafel voor zichzelf dekt. Die een pasta voor je kookt en tot je grote verbazing snippert hij verse basilicum door de saus. Die tegen je zegt dat hij zichzelf prettig gezelschap vindt. En op zo'n moment schieten woorden tekort.

Jokkebrokken

Ik heb er een hekel aan. Mensen die jokkenbrokken, die de waarheid niet vertellen. Nu heb ik het niet over de kleine leugentjes die ook mijn mond regelmatig uitkomen: 'Leuke jurk' terwijl het lijkt alsof je vriendin zich gekleed heeft in een verlepte theedoek. Nee daar heb ik het niet over. Ik heb het over die keiharde leugens die je op radio en tv wel voorbij hoort komen. Zoals de leugen die staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten (Volksgezondheid, CDA) gisteren met droge ogen aan de vaderlandse pers verkondigde. Volgens de staats is de behandeling van Brandon 'de beste oplossing in de huidige omstandigheden' zo stond in het NRC van gisteren te lezen. Ook op radio en tv werd de uitspraak uitgezonden. 
Ik heb niemand horen vragen: 'Mevrouw de staatssecretaris hoe kan het dat als heel veel mensen, met heel veel verstand van zaken, zeggen dat het anders - lees - beter kan, u hier staat te beweren dat dit het beste is wat we te bieden hebben. Of bedoelt u te zeggen dat dit het beste is wat deze specifieke instelling te bieden heeft?' 


Als de staatssecretaris denkt dat dit het beste is wat 's Heerenloo te bieden heeft kan ik me daar iets bij voorstellen. Maar de onmacht van één specifieke instelling tot norm verheffen is schandalig. De behandeling van Brandon binnen deze specifieke instelling is namelijk niet het beste wat Nederlandse zorginstellingen te bieden hebben. Het kan beter, humaner, kleinschaliger, menselijker. En als ik dat al weet, hoe kan het dat een staatssecretaris met een hele batterij aan ambtenaren achter zich, daar niet van op de hoogte is?


Hoe kan het dat een staatssecretaris zonder een spier te vertrekken op radio en tv staat te liegen? Heeft dat te maken met de lobby van het (christelijke) 
's Heerenloo? Of met de 'we durven onze rug recht te houden ook bij moeilijke boodschappen' houding van dit kabinet? 
Als het laatste het geval is vind ik het tragisch dat juist hier voor deze strategie gekozen is. Blijven volhouden bij ongelijk heeft helemaal niets te maken met een rechte rug, maar alles met een bord voor je kop, stompzinnige koppigheid en misschien zelfs met onwil. En laat Brandon nou juist daar niet mee gebaat zijn.

Nuance

Vandaag een blog van @WytzeVisser, die mij toestemming gaf om deze prachtige tekst hier te publiceren. Het verwoord perfect mijn wens voor 2011

Beste Nuance. Je zit in het verdomhoekje. Je riekt naar van-alles-niks. Lak noch smak. Hebt geen gevoel voor de tijdsgeest. En wordt beschouwd als uitweg naar stilstand.

Wie communiceert houdt niet meer van jou. Zoekt per definitie de grens op van wat mag. Wat kan. En gaat er lekker overheen. Dat is immers duidelijk. Valt veel meer op. Overtuigt. Verkoopt. Denken we. Want jij bent moeilijk gedoe, Nuance.

Daarom schreeuwen we wat af. Ongenuanceerd. In voetbalstadions. Op tv. Op internet. In het parlement. Op alle plekken die zo graag ruimte geven aan Luid, Groot, Veel. Op elke plaats waar geschreeuw beter betaalt dan jij.

Vecht terug, Nuance. Vecht terug. Want de wereld is niet zwart-wit. En aan jou om te bewijzen dat ze ook niet grijs is. Vind de geest, de vorm, de woorden waarmee je kleur geeft aan de mening. Dring de schreeuw om de schreeuw terug. Zingend. Fluisterend. Desnoods in stilte. Maar hoe dan ook, laat ons alsjeblieft lachen in 2011.

Hoe overleef je kerstmis

1. zuup niet te veel
2. nodig mensen uit die je leuk vindt
3. gun je welpen een kerst zonder jou
4. Drink veel heeul heeul veel lessinie
5. Als je teveel kookt zeik er niet over vries het in
6. Torrmenteer je welpen niet
7. Draai heel veel foute muziek
8. Praat vooral over politiek enzo
9. Heb een goed nagerecht
10. Schop iedereen voor 10 uur de tent uit..

Dan hou je het leuk! Geen ruzie en al helemaal geen gezeik.

Prettige kerstdagen you all

Nee dank u dat blief ik niet

Groot gegroeid in een gezin waar lekker eten een belangrijke prioriteit was, ben ik opgedroogd tot een makkelijke eter. Mijn moeder hield niet van zeurpieten aan tafel. Je proefde tenminste wat er op tafel kwam. ´Lust ik niet´ kwam je op een muilpeer te staan. Je kon zeggen dat je het niet zo lekker vond. En dat niet zo lekker moest dan wel onderbouwd worden. De structuur niet prettig? Zout, zoet, bitter of zuur? Of een combinatie van dat alles kon ook. Een prima manier om taalvaardigheid en smaak te ontwikkelen. Toch kan ik me niet herinneren dat we in ons gezin met het snot achter de ogen aan tafel zaten. Iedereen mocht twee gerechten écht vies vinden. Daar werd dan rekening mee gehouden. De rest kreeg je, iedere keer op een andere manier klaar gemaak,t opnieuw op je bord. In kleine porties. Je zat nooit tegen een onoverkomelijke berg eten dat je niet lekker vond aan te staren.

Laatst was ik uit eten in een top tent in 023 voor een eerste ontmoeting met iemand die ik ken van twitter. Naar buiten lopend om te gaan roken kwamen we langs de uitstalling van dessertkazen. Zij stelde voor dat we ook kaas als dessert konden nemen. Op mijn: ‘Ik blief geen kaas’ donderde ze bijna de trap af. Een Bourgondiër zoals ik, die geen kaas blieft? Het was goed voor ongeveer een half uur gespreksstof.

Kaas en orgaanvlees om precies te zijn lever. Ik krijg het niet weg. Om alle vragen voor te zijn. NEE, IK LUST GEEN KAAS. Geen blokjes, geen kaas op brood, geen franse kazen, geen jonge kaas, geen oude kaas, geen Beemsterkaas, geen Leidschekaas, geen brandnetelkaas. Geen geiten of schapenkaas. Kaas is vies. Heel vies! Lever ook, maar kaas is nog veel viezer. Ik ben nu zo ver dat ik oude kaas flink gegratineerd wel kan eten. En ook de mozzarella schraap ik niet meer van mijn pizza. Maar feta in mijn sla? Het gaat onmiddellijk retour. Ik loop kokhalzend langs de kaasboer op de markt. De heer die kort daarvoor kaas gegeten heeft, kan zoenen wel op zijn buik schrijven.

Ik probeer nog steeds elk gerecht dat ik niet ken en lust ik niet komt nog steeds mijn mond niet uit. Paté en leverworst vind ik ondertussen heerlijk. Gebakken lever is nog steeds niet mijn ding. Maar kaas, tsja kaas, dat blief ik gewoon niet!

Ik heb door de jaren heen heel wat keren op mijn tong moeten bijten als er vrienden van mijn welpen kwamen eten die niets anders dan een boterham met pindakaas naar binnen werkte. Want ze hoefden niets te proeven van hun ouders. Tenslotte moet je van eten geen strijd maken zegt zo'n ouderpaar dan. Dat klopt helemaal, je moet van eten geen strijd maken. Je leert je kinderen gewoon van jongs af aan dat ze eten wat ze op hun bord krijgen.  Zo ontwikkelen ze hun smaak. En natuurlijk mogen ze twee dingen echt niet lekker vinden. En bij de woorden 'lust ik niet' vragen of ze soms een muilpeer willen hebben. Werkt als een speer.

Ik wens u in ieder geval makkelijke eters aan uw kerstdis.

Alimentatie

Spaarvarkentje aan de wand wie is de slimste in het land?

Na een scheiding vervalt de verplichting om financieel voor elkaar te zorgen niet. Heeft één van de ex-partners niet voldoende inkomsten om een levensstandaard gerelateerd aan de welstand tijdens het huwelijk te bekostigen, dan moet de ander alimentatie betalen. De wettelijke termijn om alimentatie te betalen staat op 12 jaar. Zelfs als er geen kinderen zijn bestaat de onderhoudsplicht. Dan moet het huwelijk wel langer dan 5 jaar standgehouden hebben. Korter dan vijf jaar getrouwd zonder kinderen? Je betaalt net zolang als dat je getrouwd bent geweest.

Ik vind het onwijs. Vooral dat de levenstandaard na de scheiding gerelateerd moet zijn aan de welstand tijdens het huwelijk. Dat de gescheiden partners samen bijdragen aan het onderhoud van gezamenlijke kinderen, lijkt me niet meer dan normaal. Je wilde kinderen, dan zal je er voor zorgen ook. Maar waarom is een man (in negen van de tien gevallen de meest verdienende) 12 jaar lang verplicht de levenstandaard die de vrouw tijdens haar huwelijk had, in stand te houden? Ik kan me zo moeilijk voorstellen dat een vrouw dat überhaupt zou willen. Financieel afhankelijk zijn van de ex-partner, de hand ophouden. De schuldvraag speelt bij het vaststellen van de hoogte van het te alimenteren bedrag in tegenstelling tot vroeger geen rol meer. Terecht wat mij betreft. De wet lijkt gemaakt te zijn voor de generatie vrouwen die als vanzelfsprekend thuis bleven om voor de kinderen te zorgen. Nooit gewerkt en met 50 of 55 jaar ingeruild voor een jonger model, dan zijn je kansen op de arbeidsmarkt niet zo groot. Dom om je zo afhankelijk op te stellen, maar in zo’n situatie, doe dan die 12 jaar maar.


Maar ik vraag me het volgende af. Blijf je verantwoordelijk (ook financieel) voor de ex-partner? En zo ja hoe lang dan en hoeveel is dan ‘fair?’

Dieet junk

Na de feestdagen begint de dieet gekte weer. Januari is bij uitstek de maand van reclame voor diëten en natuurlijk de middelen die u vooral SNEL SNEL SNEL resultaat beloven.

Veel vrouwen en mannen leiden in januari aan gekte. Dat klinkt vriendelijk maar eigenlijk bedoel ik dat een hoop mensen in januari gewoon knettergek zijn. Ze eten bakken sla met nul voedingswaarde en sterven liever dan een gezonde boterham met roomboter en een goede parmaham te eten. En waarom? Blij word je er niet van. En mooi al helemaal niet. Een vriendin rekende uit dat ze al 25 jaar op dieet is. In die 25 jaar is ze zo’n 50 kilo afgevallen als je alle kilo’s bij elkaar optelt. Dat klinkt natuurlijk prachtig. Maar ze is ook zo’n 60 kilo aangekomen. 25 jaar stress en 10 kilo erbij.

De dieet junkies eten dus liever sla die met chloor is behandeld om ze langer goed te houden, dan dat ze een klont roomboter door de sperzieboontjes roeren. Het mooiste, gezondste en lekkerste eten ligt voor het oprapen. Maar het staat bijna allemaal op de verboden lijst. En waarom? Omdat de meeste van ons geen donder meer weten over eten. Niet hoe je het klaar maakt, niet waarom er een vetrandje zit aan een lamskoteletje. Waarom dingen beter smaken met een scheut goede olijfolie, of een klontje boter erdoor.

We eten liever 'snoeptomaatjes' waar geen smaak of kraak aanzit, de bolletjes uitgestoken wortel die je nog niet aan een paard zou voeren qua smaak dan tomaten gekocht bij de kweker, een goede entrecote of een moot vette vis. In Amerika wordt vet aangeduid als het “‘F” woord.

Daarnaast zijn dieetjunkies ook nog eens verschrikkelijk onbeschoft. Heb je een dag in de keuken gestaan, belt een vriendinnetje op en zegt, je hoeft je voor mij niet uit te sloven hoor. Ik ben bezig met dieet zusenmezo en ik ben met wat sla en een tomaat ook erg gelukkig.

Uit nijd heb ik zo ooit eens anderhalve kilo asperges met beenham, gewelde boter met wat mosterd erdoor en hard gekookt ei in mijn eentje opgegeten omdat vriendin Y ergens gelezen had dat als je asperges combineert met boter en ham, dat wat je naar binnen werkt meteen op je kont kunt plakken.

We maken ons druk om kinderen met overgewicht en dat we steeds zwaarder worden. Maar we vergeten de gezondheidsschade die dieetjunks oplopen. Mijn vriendin die ontbijt met zwarte koffie en sigaretten, een bak sla eet op een dag en de rest van de avond op wijn doorbrengt, mag dan een maatje 34/36 hebben, ze heeft wel een rimpelbekkie. Heeft het altijd koud en de vellen hangen erbij.

Zullen we maar weer eens ‘gewoon’ gaan doen met eten? Dus gewoon drie maaltijden per dag. Je niet volstoppen met zoetigheid een paar keer per week bewegen. Dan ziet die maat veertig er ook bijzonder prachtig uit.

Waarom

In het Volkskrant Magazine van dit weekend stond een groot interview met Hero Brinkman. Het interview riep in ieder geval twee vragen bij mij op. De ene vraag heeft te maken met mijn professie, de tweede vraag ik mij af als burger.

Wat dacht zijn voorlichter toen ze de fotograaf toestemming gaf om Brinkman in deze uiterst onvoordelige pose op de gevoelige plaat vast te leggen? Voor degene van u die het magazine niet gelezen hebben. Hero Brinkman knielt voor de troon, terwijl hij doet alsof hij de gesp van zijn schoen vastmaakt. Hij grijnst er wat ongemakkelijk bij en moet omhoog kijken. Over het feit dat de man schoenen met gespen draagt zwijg ik maar. Als ik de foto zie denk ik: 'Pleaser ten koste van alles'. Ik vraag me dan ook af of desbetreffende voorlichter het beste met Hero voorheeft. Ik kan het me niet voorstellen.

Daarnaast verbaasde ik me over volgende citaat: "Ik deed laatst boodschappen toen ik een man de caissière hoorde uitschelden. Normaliter zou ik die man tot de orde geroepen hebben. Want als er rottigheid was, loste Hero Brinkman het op. Ook in privé-tijd. Nu houd ik mijn mond en maak ik dat ik weg kom."

Ik begrijp niets van dit citaat. Waarom maakt Brinkman dat hij wegkomt? Is het niet juist de taak van een volksvertegenwoordiger om dat waar hij of zij voorstaat voor te leven? Ook - of juist in privé-tijd. Iemand aanspreken op gedrag is nou niet iets waarvan je bang hoeft te zijn dat dit je negatieve pers oplevert. Het tegendeel is waar durf ik te stellen. Het doet je imago alleen maar goed.

Tenzij je met aanspreken iets anders bedoelt dan wat de meeste mensen onder aanspreken verstaan. Zou Hero Brinkman met aanspreken eigenlijk gewoon fysiek aanpakken bedoelen? Want dat is de enige reden die ik kan bedenken waarom je als lid van de Tweede Kamer iemand niet op zijn gedrag aanspreekt maar wegloopt.

Verha(a)ren

Er zijn vast onderzoeken naar gedaan; Waarom beroepen opeens 'verha(a)ren', feminiseren, ver-vrouwen. Allemaal woorden om aan te geven dat sommige beroepen, om wat voor reden dan ook, aantrekkelijk worden voor vrouwen. De dames geven zich massaal op voor HBO opleidingen of universitaire studies. Ze studeren af en overspoelen ‘en masse’ de markt. 

En daar ligt volgens mij een probleem. Zodra een beroep een bepaald percentage vrouwen kent dan devalueert het in status, jongens kiezen die bepaalde opleiding of studierichting niet meer het beroep 'verhaart' nog meer verliest sneller aan status en voordat je het weet is een beroep een ‘typisch’ vrouwen beroep geworden. 

Een ‘typisch vrouwenberoep’ is een beroep dat weinig aanzien kent, een lagere beloning en weinig carrière perspectief heeft. Het lijkt erop dat dit proces steeds sneller gaat. In het begin van de vorige eeuw stond het beroep van onderwijzer nog in hoog aanzien en behoorde deze samen met de dokter, de notaris en de advocaat tot de notabelen van de stad. De scheiding was heel duidelijk, vrouwen werden bewaarschool juffrouw en mannen onderwijzer. Op het moment dat de ‘juffen’ de markt overspoelde zo in de jaren 50 van de vorige eeuw zag je het aantal mannelijke leerlingen aan de pedagogische academie evenredig afnemen. Natuurlijk was de onderwijzer toen al lang geen ‘mijnheer’ meer. De tijdgeest was daar ook debet aan.

Het bovenstaande voorbeeld geldt ook voor andere beroepsgroepen. Marketing&Communicatie, management, consultancy, jeugdzorg en reclassering. De dames rukken op. Niets mis mee ware het niet dat deze beroepen voor de heren der schepping daarmee steeds onaantrekkelijker lijken te worden. In een van mijn laatste functie bestond het landelijk managementteam toen ik vertrok voor 90% uit vrouwen. 

Nou én hoor ik u zeggen. Dat heet emancipatie mevrouw Teeuwen. U heeft natuurlijk gelijk, maar een mannelijke collega vinden was schier onmogelijk.

Mijn stelling is dus: de snelheid waarmee een beroep 'verhaart', is evenredig aan de snelheid waarmee het beroep in aantrekkelijkheid afneemt voor mannen.

http://www.youtube.com/watch?v=wd1-HM234DE&feature=fvst

Gezond verstand

Dat krijg je er nou van

Vandaag moest ik even naar de stad. U kent dat wel, een welp die belt, een verzekeraar die langs komt, en omdat ik toch vanuit huis werk, of ik dan even de heren wilde ontvangen. Nu ben ik qua welpen de beroerdste niet, dus ik vertrok naar mijn geboorte stad. Normaal gesproken een ritje van een kleine tien minuten.


Voor de goede orde, ik begrijp best dat een stad een levend organisme is waar onderhoud een deel van uitmaakt. Als je een beetje nadenkt dan weet je dat ook wegen slijten en dus zo af en toe aan onderhoud toe zijn. Niet altijd leuk, maar je snapt het wel. Het wordt steeds drukker en ons wegennet moet op sommige plekken uitgebreid of onderhouden worden. Je doet iets langer over de geplande rit? Geen punt! Je steekt nog eens een sigaretje op, draait de nieuwe cd die je net cadeau gekregen hebt of je belt met iemand die je al een tijd niet meer gesproken hebt.
Ik vind het al moeilijker te begrijpen als wegen die op elkaar aansluiten tegelijkertijd onder handen genomen worden. Maar, goed van hart als ik ben, denk ik dan dat er vast een reden zal zijn waarom dit gebeurt. De wegen zijn tegelijkertijd aangelegd en dus tegelijkertijd aan vervanging toe. Vervolgens zet ik gewoon een nieuw muziekje op en bezie mijn ziel in lijdzaamheid.


Wat ik NIET begrijp, is hoe een of andere domme planoloog het in zijn botte hersens haalt ELKE weg naar ELKE parkeergarage in mijn stad tegelijkertijd onderhanden te nemen. Elke toegangsweg naar elke parkeergarage in de stad van mijn hart wordt tegelijkertijd gerenoveerd, geasfalteerd en is dus afgesloten.


Wil je in Haarlem in een van de parkeergarages je auto neerzetten, dan is uithoudingsvermogen en een grondige kennis van de stad van harte aanbevolen. Heeft u dat niet, dan raad ik u ten zeerste aan om Haarlem te mijden. Maar wat ik me oprecht afvraag, waar is het gezonde verstand op het stadhuis gebleven? Elke toegangsweg naar elke parkeergarage, wie bedenkt zoiets? En een pragmatische oplossing bedenken zoals de oude toegangsweg waar we jarenlang gebruik van hebben gemaakt weer in ere herstellen, nah, dat is gewoon teveel gevraagd.


Het gezonde gestand van de stad van mijn hart is geëmigreerd naar Timboektoe en is blijkbaar niet van plan ooit nog terug te keren naar Haarlem.

Rituelen

Ik ben een rituelen mens. Ik ben dol op rituelen. Dat kunnen hele grote rituelen zijn of kleine ingetogen rituelen. Rituelen die met het lijf of met de geest te maken hebben. Het vieren van de wisseling van de seizoenen. Van hoe hier de verjaardagen gevierd worden tot Kerstavond. Als het me bevalt, als het goed voelt, dan maak ik er een ritueel van. Rituelen lijken op vaste gewoontes. Ze hebben het echter in zich dat men meent er niet meer buiten te kunnen. Zo kan een blokje om voor het slapen gaan een vaste gewoonte zijn. Als je denkt dat je zonder dat blokje om niet goed zal kunnen slapen, dan wordt het een geritualiseerde gewoonte. Rituelen zijn heel belangrijk. Het vertrouwde karakter van het ritueel is van belang, zowel voor een individuele persoon, die zich erdoor op zijn/haar gemak voelt, als voor een samenleving, waarbinnen de (gedeelde) rituelen een bindmiddel tussen de personen zijn.

Een belangrijk ritueel uit mijn jeugd was het ontbijt op zondag. Hoe laat je het de avond tevoren ook gemaakt had of je nu wel of niet een vriendje in je bed ontvangen had, op zondag ontbeten mijn moeder, mijn twee broers en ik altijd samen. Door de week kwam het er nooit van. Het eerste deel van de zondagochtend was gereserveerd voor muziek van mijn moeder. Alle elpees van Frans Halsema werden er doorheen gejast op de zondagochtend. Prima muziek om nog wat bij weg te soezen. Daarna was het de beurt aan mijn oudste broer. The Doors werd keihard opgezet, waarna mijn middelste broer met The Maddog & The Englishman er nog een schepje bovenop deed. Bij al dit muzikale geweld aten wij zelfgebakken brood met gebakken eieren en spek. Nog steeds een beproeft ritueel bij een kater. Gebakken eieren met spek.

In het buitenland en rondlopen in een kerk? Alhoewel ik helemaal niet gelovig ben, steek ik altijd een kaarsje op en sta stil bij degene die mij lief zijn. Dood of in leven dat maakt niet uit.Het wisselen van de seizoenen werd in mijn jeugd uitbundig gevierd. Palmpasen, het Michaëlfeest en advent. Als ik thuis ben rond de kerst zal ik nog steeds een adventskrans maken en ophangen. Zelf bijenwas kaarsen maken doe ik niet meer, ik koop ze nu. Eigenlijk jammer want het kaarsen trekken, precies 13 waslagen – voor elke maand van het jaar een laag en één extra laag voor het nieuwe jaar – was eigenlijk een prachtig ritueel om de kersttijd in te luiden. Ik heb bepaalde rituelen losgelaten en er zijn andere voor in de plaats gekomen.

Rituelen kunnen bindmiddel voor een samenleving zijn. Jammer dat ik ze niet meer zie.

Boodschappen

Op zaterdag heb ik zo mijn vaste rituelen. Een van die rituelen is boodschappen doen. Bakker, slager, groenteman en natuurlijk de supermarkt. Gezien mijn werkritme haal ik voor een hele week aan boodschappen. Ik heb niet veel zin om als ik ‘s avonds thuis kom nog eens boodschappen te gaan doen. Slager, groenteman en dat soort lieden zijn trouwens allang dicht rond die tijd.

Iedere week, werkelijk iedere week is er wel een of andere bijgoochem die in mijn winkelwagentje kijkt en me knipogend vraagt of ik een feestje heb.
Meestal kijk ik dan nogal koel terug en zeg dat ik geen feestje heb, maar kinderen. De volgende opmerking is dan of ik dan soms een weeshuis bestier. 

De eerste keer dat dit commentaar mijn deel was vroeg ik nog als een halve zool: “Hoe bedoelt u?”
“Nou ja, het is zoveel”, zei de muts die mijn kar bekeek alsof er iets viezigs inzat. Ik keek als een debiel naar mijn 10 liter melk, vier liter karnemelk, drie pakken joghurt. De vla en de kwark. De vier pakken sinasappelsap, de pakken andere vruchtensap, de flessen wijn, de zes broden, de vleeswaren. De kaas van de supermarkt voor de tosti’s. De kaas van de kaasboer voor op brood. De tassen vol groenten, de aardappels en pakken verse pasta en de uitpuilende tas van de slager. Ik voelde me toch een beetje aangevallen en zei: “Het is voor een week hoor."

Ze begon de omstanders erbij te betrekken. “Voor een week? Vindt u dat niet veel?”, vroeg ze aan iemand achter haar in de rij terwijl ze op mijn kar wees. “Maar hoeveel kinderen heeft u dan? Wat belachelijk veel. Eten ze dan zo veel? Hoeveel kinderen heeft u nou?” Ik begon het zat te worden en de man die bij haar was zag dat waarschijnlijk aan mijn gezicht. Opeens viel hij uit: “Hou toch eens op, met je eeuwige commentaar op alles en iedereen, beet hij haar toe”. De vrouw keek zeer verontwaardigd om zich heen alsof ze steun zocht bij de rest van de mensen die in rij stonden. 

Ik zei heel rustig: “Mevrouw ik heb toch ook geen commentaar op het schijtbeetje in uw kar?” Betaalde zoals iedere week een godsvermogen en liep bepakt en bezakt de supermarkt uit me stiekem bedenkend dat ik best iets aardiger had kunnen reageren.