Hoezo de weg kwijt

NIET IN MIJN ACHTERTUIN

Ik las op twitter dit bericht http://www.at5.nl/artikelen/57947/optocht-met-sirenes-gaat-dit-jaar-niet-door en toen moest ik denken aan een post die ik ooit geschreven heb een aantal jaren geleden. Ik dacht toen dat het niet erger kon. Ik had ongelijk. Het kan erger en niet een beetje ook!

We zijn in Nederland de weg kwijt en niet zo’n klein beetje ook. We willen ons ding doen en daar niet bij gestoord worden. Niet door ouderen, niet door kinderen. En stoort één van beide bevolkingsgroepen ons toch bij wat het dan ook voor belangrijks is wat we aan het doen zijn, dan pakken we de megafoon gaan op ons balkon staan en maken drie- en vierjarige kinderen uit voor alles wat lelijk is, omdat ze “Jan Huijgen in een ton” aan het zingen zijn. Als dat niet werkt, gooien we etensresten, eieren, scheermessen of huisvuil naar die wurmen toe.

Hoezo, vreemd gedrag? Ze storen ons in ons ding? Dat dit gedrag niet werkt zou de medemens die dit gedrag vertoont, als ze een beetje nadenken, moeten weten. Het kinderdagverblijf, de peuterspeelzaal of hangplek voor ouderen verdwijnt uiteindelijk toch niet.
De crêche waar dit verhaal over gaat ligt niet in één van de ‘krachtwijken’, maar ligt gewoon tussen de Overtoom en de Vondelparkbuurt in Amsterdam.
Een hoogleraar Cultuursociologie aan de Erasmus universiteit in Rotterdam laat desgevraagd weten dat er een groep hoogopgeleide Nederlanders is die niets meer kan velen. Zij willen “hun eigen ding” doen en daar niet bij gestoord worden door de rest van de maatschappij. Stoort de maatschappij wél, dan gaan ze totaal en helemaal uit hun dak. Scheld- en vloekpartijen of fysiek geweld worden niet geschuwd. “Hun eigen ding” is dusdanig belangrijk dat niets en niemand dat mag verstoren. Oh..en natuurlijk is het feit dát ze überhaupt gestoord worden uiteindelijk de schuld van de overheid. Die moet ingrijpen, regels aanpassen, de wet veranderen of iets anders verzinnen zodat “het eigen ding” uiteindelijk toch gedaan kan worden. Ze aanspreken op hun eigen gedrag is niet mogelijk. Zij doen immers alleen hun eigen ding. We leven in dit land met een groep hoogopgeleide maar intrinsiek ontevreden Nederlanders die hun ding willen doen. Of anderen daar last van hebben doet niet ter zake. Wat ze daar voor moeten doen, doet ook niet ter zake. Hoezo zijn zij de weg kwijt? Ze willen alleen “hun eigen ding” doen.

Nee dank u dat blief ik niet

Groot gegroeid in een gezin waar lekker eten een belangrijke prioriteit was, ben ik opgedroogd tot een makkelijke eter. Mijn moeder hield niet van zeurpieten aan tafel. Je proefde tenminste wat er op tafel kwam. ´Lust ik niet´ kwam je op een muilpeer te staan. Je kon zeggen dat je het niet zo lekker vond. En dat niet zo lekker moest dan wel onderbouwd worden. De structuur niet prettig? Zout, zoet, bitter of zuur? Of een combinatie van dat alles kon ook. Een prima manier om taalvaardigheid en smaak te ontwikkelen. Toch kan ik me niet herinneren dat we in ons gezin met het snot achter de ogen aan tafel zaten. Iedereen mocht twee gerechten écht vies vinden. Daar werd dan rekening mee gehouden. De rest kreeg je, iedere keer op een andere manier klaar gemaak,t opnieuw op je bord. In kleine porties. Je zat nooit tegen een onoverkomelijke berg eten dat je niet lekker vond aan te staren.

Laatst was ik uit eten in een top tent in 023 voor een eerste ontmoeting met iemand die ik ken van twitter. Naar buiten lopend om te gaan roken kwamen we langs de uitstalling van dessertkazen. Zij stelde voor dat we ook kaas als dessert konden nemen. Op mijn: ‘Ik blief geen kaas’ donderde ze bijna de trap af. Een Bourgondiër zoals ik, die geen kaas blieft? Het was goed voor ongeveer een half uur gespreksstof.

Kaas en orgaanvlees om precies te zijn lever. Ik krijg het niet weg. Om alle vragen voor te zijn. NEE, IK LUST GEEN KAAS. Geen blokjes, geen kaas op brood, geen franse kazen, geen jonge kaas, geen oude kaas, geen Beemsterkaas, geen Leidschekaas, geen brandnetelkaas. Geen geiten of schapenkaas. Kaas is vies. Heel vies! Lever ook, maar kaas is nog veel viezer. Ik ben nu zo ver dat ik oude kaas flink gegratineerd wel kan eten. En ook de mozzarella schraap ik niet meer van mijn pizza. Maar feta in mijn sla? Het gaat onmiddellijk retour. Ik loop kokhalzend langs de kaasboer op de markt. De heer die kort daarvoor kaas gegeten heeft, kan zoenen wel op zijn buik schrijven.

Ik probeer nog steeds elk gerecht dat ik niet ken en lust ik niet komt nog steeds mijn mond niet uit. Paté en leverworst vind ik ondertussen heerlijk. Gebakken lever is nog steeds niet mijn ding. Maar kaas, tsja kaas, dat blief ik gewoon niet!

Ik heb door de jaren heen heel wat keren op mijn tong moeten bijten als er vrienden van mijn welpen kwamen eten die niets anders dan een boterham met pindakaas naar binnen werkte. Want ze hoefden niets te proeven van hun ouders. Tenslotte moet je van eten geen strijd maken zegt zo'n ouderpaar dan. Dat klopt helemaal, je moet van eten geen strijd maken. Je leert je kinderen gewoon van jongs af aan dat ze eten wat ze op hun bord krijgen.  Zo ontwikkelen ze hun smaak. En natuurlijk mogen ze twee dingen echt niet lekker vinden. En bij de woorden 'lust ik niet' vragen of ze soms een muilpeer willen hebben. Werkt als een speer.

Ik wens u in ieder geval makkelijke eters aan uw kerstdis.

Honderd procent veilig

Dames en heren, ik heb een nare mededeling voor u. Die honderd procent veilige samenleving waar u al jaren om roept, die komt er niet. Nooit! Niet door strenger straffen, niet door de doodstraf in te voeren, niet door pedofielen chemisch of anderszins te castreren. Niet door mensen in strafkampen te zetten. 

Wie denkt dat dit laatste ook maar enig nut heeft, die raad ik van harte aan om het 'Pauperparadijs' van Suzanna Jansen eens te lezen. Dit boek laat het failliet van de verschillende experimenten die de Nederlandse staat heeft opgestart in Veenhuizen duidelijk zien. De USA kent de strengste straffen, inclusief de doodstraf, van de hele westerse samenleving. De misdaadcijfers zijn daar sky-high de recidivecijfers hoger dan in ons eigen land. De onveiligheid op straat is daar vele malen groter dan in de gemiddelde grote Nederlandse stad en haar ‘krachtwijken’.

In landen waar je hand wordt afgehakt als je steelt, je ogen worden uitgestoken als je naar een andere vrouw kijkt en je de dood door steniging wacht als je als vrouw buiten de pot piest, wordt nog steeds gestolen, naar andere vrouwen gekeken en buiten de pot gepiest.
Recidive is van alle tijden, vroeger, nu en in de toekomst. Iemand die met zijn leven moet betalen voor een misdrijf die recidiveert niet. Dat is waar. Maar het zal een ander er niet van weerhouden om een zelfde of erger misdrijf te plegen.

Helpt er dan niets? Ja natuurlijk wel. Een stevig lik-op-stuk beleid. Niet maanden of soms zelfs jaren moeten wachten op je rechtszaak. Scherp toezicht en sommige mensen gewoon levenslang in de gaten houden. Anderen zul je levenslang uit de samenleving moeten verwijderen. En ja dames en heren, levenslang is in Nederland ook echt levenslang.

Maar welke maatregelen we ook treffen en hoe hard die maatregelen ook zijn, zullen we ophouden met naar de overheid te wijzen en als een klein kind dat om een snoepje zeurt een honderd procent veilige samenleving te eisen.

Ja? Fijn, dank u!